 |
Güzelliğin Tarihi
Umberto Eco
Çeviren: Ali Cevat Akkoyunlu
Güzellik nedir? Sanat, zevk, moda nedir? Güzellik mantık çerçevesinde değerlendirilebilir mi? Güzellik üzerine nesnel saptamalarda bulunulabilir mi? İşte Umberto Eco bütün bu soruların merkezinden başlatıyor büyük keşif gezisini.
Batı kültürünün başyapıtlarını ("Milo Venüsü"nü Andy Warhol'un "Marilyn"ini, Bosch'un canavarlarını, Botticelli'nin madonnalarını veya Manet'nin odalıklarını göz ardı etmeden) en ince ayrıntısına kadar inceliyor. Güzelliğin farklı yönlerinin kusursuz tanımlamalarını yapıyor; Eski Yunan'dan günümüze doğru çıktığı zaman yolculuğunda okurunu da peşinden sürüklüyor. "Güzellik nedir?" gibi güç bir soruyu cevaplamaya çalışan sanatçılara ve düşünürlere kitabında yer vererek anlatılanları zenginleştiriyor.
"Güzelliğin Tarihi" bugüne değin kabul görmüş tüm fikirleri geliştirerek Güzelliğin tanımını tekrar tekrar yeniden yapıyor. |
|
|
|
|
 |
|
Umberto Eco |
|
|
|
İtalya’da Piemonte bölgesinde Alessandria’da doğan Umberto Eco, 1954'te 22 yaşındayken, Torino Üniversitesi’nden doktora derecesi aldı. Tezinin konusu erken filozof ve dinî düşünür Aquinolu Aziz Tommaso'ydu. 1954’ten 1959’a kadar Milano’da İtalyan Radyo Televizyonu RAI’nin kültürel editörü olarak çalıştı ve Torino Üniversitesi'nde ders verdi (1956-64). Eco 1958-59’da askerliğini yaptı. Milano (1964-65) ve Floransa’da (1965-69) üniversite hocalığı görevinde bulundu. 1969’dan 1971’e kadar Milano’da Politeknik Enstitüsü'nde öğretmendi. Eco henüz 39 yaşındayken İtalya’nın kuzeyindeki Bologna Üniversitesi’nde göstergebilim profesörlüğü unvanını aldı.
Eco’nun edebî kariyeri 1950’lerin sonunda, "İl Verri"de köşe yazarıyken "Diario minimo"yu (1959-61) yazmasıyla başladı. "Marcatré" (1961) ve "Quandici"nin (1967) kurucularının arasında yer aldı, 1971’den sonra "Versus"un editörlüğünü yaptı ve "Semiotica", "Degrés", "Text", "Structuralist", "Review", "Communication", "Problemi deli İnformazione" ve "Alfabeta"nın editörler kurulunda yer aldı. Günlük gazetelere ("Corrire della Sera"), haftalık dergilere "L’Espresso" ve sanatsal ve entelektüel dergilere ("Quindici", "İl Verri", ve diğerleri) yazılar yazdı.
1970’lerden itibaren, genel okuyucular bir tarafta ve akademik uzmanlar diğer tarafta olmak üzere değişik kitleler için yazdı.
| |
|
